In de zomer van 2024 fietste ik van Zuid-Frankrijk terug naar Utrecht. Het was niet zomaar een tocht; het was een reis die begon vanuit verlies, verlangen en herinnering. Acht jaar eerder, in 2016, fietste ik dezelfde route samen met Anna, mijn partner. Die reis was onze eerste grote tocht samen, en tegelijkertijd het begin van onze relatie. Het was een tijd van ontdekking, van samenzijn, van groei. In 2023 overleed Anna.
Na haar overlijden voelde ik een sterk, bijna onverklaarbaar verlangen om de route opnieuw te fietsen. Ik wist niet precies waarom, maar ik wist wel dat ik het moest doen. Misschien om het verdriet een plek te geven. Misschien om opnieuw verbinding te maken met wat geweest is. Ik wist dat het moeilijk zou worden, confronterend zelfs. Maar ik voelde ook dat het me iets kon brengen.
Onderweg begon ik foto’s uit 2016 opnieuw te maken — plekken waar Anna op stond, momenten die we samen deelden. Ik her-fotografeerde die beelden, nu zonder haar. Wat ooit snapshots van geluk en liefde waren, zijn nu stilstaande monumenten geworden. De nieuwe foto’s ogen leeg. De situaties die ooit levendig waren, voelen nu verlaten en stil. En toch… in die leegte zit ook iets troostends.
Het herhalen van de route bracht herinneringen boven die ik niet wist dat ik had opgeslagen. Kleine details — een bocht in de weg, een schaduw op het fietspad, de geur van nat gras — riepen beelden op van ons samen. Maar opvallend genoeg merkte ik dat ik me weinig herinnerde van de route zelf. Wat me vooral is bijgebleven, is hoe wij waren. Niet zozeer de plekken, maar de dynamiek tussen ons, het samenzijn.
Dat is iets wat ik niet kan uitleggen. Iets wat je niet kunt delen met anderen. Hoe twee mensen samen zijn, wat hen uniek maakt, blijft altijd tussen hen in bestaan. Die intimiteit is onzichtbaar voor de buitenwereld, maar juist daarom zo kostbaar.
Aan het einde van de tocht, terug in Utrecht, voelde het alsof de cirkel rond was. In 2016 begonnen we hier aan een nieuw hoofdstuk. Nu, in 2024, sluit ik dat hoofdstuk af. Niet omdat ik wil afsluiten, maar omdat het verhaal nu compleet is. Er komt niets meer bij. En in dat besef zit verdriet, maar ook een soort berusting.
Van deze reis heb ik een klein boekje gemaakt. Een visueel dagboek waarin ik de hernieuwde foto’s combineer met korte reflecties en herinneringen. Het boekje is in beperkte oplage gedrukt en verdeeld onder mensen die dicht bij mij en Anna stonden. Mensen die haar gekend hebben, of ons samen. Het is geen publiek project geworden, maar iets kleins en intiems.
Met dit artikel op mijn website wil ik toch iets delen met een breder publiek. Niet per se om het verhaal van Anna en mij te vertellen, maar om iets tastbaars te bieden over verlies, herinnering en liefde. Over wat het betekent om iemand te missen, en hoe je in beweging kunt blijven, letterlijk en figuurlijk. Misschien herkent iemand zich erin.
